Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2012

Οινόμελα - Τάνια = x

Ομολογώ πως μπορεί να είμαι λίγο μεθυσμένη ακόμα, για αυτό μην κρίνεται και τόσο αυστηρά αυτό το ποστ.
Θυμάμαι εκείνα τα χρόνια, που έβγαινα χαλαρά για ένα ποτάκι, και κατέληγα να παραγγέλνω ice tea ροδάκινο, που έβγαινα σε club βραδάκι και έπινα το πολύ ένα breezer για να μην φανώ (παντελώς) ξενέρωτη. Και μετά ξεκίνησα τις λάθος παρέες, "διαβάζουμε τώρα και το βράδυ θα σας κάνω οινόμελα και ρακόμελα" ακούστηκε να φωνάζει από το μπαλκόνι. Αδιάφορο μου πέρασε. Όμως μετά δοκίμασα... Η κατάληξη; χα! Δεν θες να ξέρεις.
Θα μου πεις όλοι τα έχουμε κάνει αυτά, αν δεν τα κάνεις σαν φοιτητής πότε θα τα κάνεις; 
Εκείνο το σοβαρό θέμα με τον έλεγχο της κατάστασης που θέλω πάντα να έχω το θυμάσαι; 
Πριν μας πιάσει για τα καλά η επίδραση, άρχισε σοβαρή συζήτηση, (κλασσικά) 2 ψυχές ρομαντικές προσπάθησαν να με λογικέψουν ως προς τον έρωτα, ξέρεις και γω, άλλο που δεν θέλω να εκφράσω τον αρνητισμό μου.
Πως σου λέει ζεις χωρίς να αφιερώνεις καψουροτράγουδα; Πως ζεις χωρίς να μελαγχολείς; 

Μα δεν με ξέρετε καθόλου; είμαι αυτή που έπεισε, από τα 12 ήδη, τον εαυτό της πως μόνη της μπορεί καλύτερα. Πως τον έκανε να θεωρεί απαραίτητη μόνο την αγκαλιά του πατέρα, ή της μάνας, ή με το ζόρι των κολλητών. Που πείστηκε πως στην ζωή τα καλύτερα έρχονται σαν μονάδα. Ή άντε με την μικρή, βοήθεια των φίλων ή της οικογένειας. Οι σχέσεις διαλύονται. Η προδοσία πονάει, η απόσταση σε καταστρέφει, γιατί να δεθείς με κάτι που θα χάσεις; το χω δει το εργάκι.
Έμαθα να σβήνω κάθε συναίσθημα με χειρουργική ευκολία. Χαβαλές, ναι. Γνωρίζεις, φλερτάρεις, τελείωσες. Δεν δενόμαστε, δεν ερωτευόμαστε. Θες να το πεις φόβο; θες να το πεις αδυναμία; πες το όπως θες. Στην τελική εμένα δεν με κατέστρεψε ποτέ.

Μια φωνή από το βάθος με ένα ποτήρι στο χέρι μονολογεί, "Και γω πόνεσα, αλλά αν με ρωτάς θα ξαναπόναγα, γιατί άξιζε για όλα τ'άλλα που έζησα. Ναι γαμώτο άξιζε."
"Μπορεί να μην υποφέρεις, αλλά χάνεις το υπόλοιπο πακέτο. Την ευτυχία του να ξυπνάς με κάποιον πλάι σου, να τον αγκαλιάζεις και ο κόσμος να χάνετε γύρω σας, να σου χαμογελά και να νιώθεις πως ο όρος ευτυχία έχει πρόσωπο" συνέχισαν με μουσική υπόκρουση Ρέμο. 
Στη ζωή πρέπει να παίρνουμε αποφάσεις. Δυστυχώς ότι και να επιλέξουμε, κάτι θα χάσουμε, κάτι θα κερδίσουμε. Με τίμημα του τι θα χάσεις πόσο τελικά αξίζει αυτό που θα κερδίσεις;

Η νύχτα είναι μεγάλη και σου θυμίζει πως μπορεί και συ να ξέρεις να νοιάζεσαι, ή ίσως να 'χεις μεθύσει κιόλας. Το κρασάκι ρέει άφθονο πια στον οργανισμό. Είναι το μόνο που με πιάνει και η μαγική του επίδραση με κάνει μιλάω... να γίνομαι άλλος άνθρωπος. Και η παραδοχή βγαίνει με λέξεις, και το βλέμμα σε καρφώνει. "Τον νοιάζεσαι;"
Εεεε; τι απαντάς σε αυτήν την τόσο λάθος ερώτηση;
Εγώ δεν ξέρω ν'αγαπάω, να ερωτεύομαι και να δίνω, να δημιουργώ το συναίσθημα και να το αφήνω να αναπτυχθεί ποιος θα μπορούσε να με μάθει; δεν τ'άφησα ποτέ να γεννηθεί, το σκότωνα από τα μάτια ήδη και τώρα... πως να το μεγαλώσω; είναι ξένο σώμα; πως μπορεί να με βοηθήσει κάποιος που πονάει; και πως να τον βοηθήσω εγώ; Στα μάτια και στον κόσμο μου, μέσα στην αγκαλιά μου χωράω μόνο εγώ. Έτσι ξέρω.. έτσι συνήθισα. Και συνήθισα να είμαι έτσι. 

Καλό καλοκαίρι, θαυματόπαιδα μου!

ΥΣ Αυτό το κείμενο γράφτηκε κάπου στις αρχές Απρίλη. 

Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2012

Μάνη

Και αν με ρωτάς ποιον τόπο λατρεύω πιο πολύ από όλους, θα σου πω, δεν έχω γυρίσει όλο τον κόσμο για να χω ολοκληρωμένη άποψη, αλλά να, η Μάνη πάω στοίχημα το κεφάλι μου είναι το ωραιότερο μέρος που έχει υπάρξει ποτέ. Σοβινίστρια; τοπικίστρια; όπως θες πες με, αλλά να αυτός ο άγριος, άγονος και κρύος τόπος έχει τόσα κρυφά και ανομολόγητα μυστικά να ανακαλύψεις που με μαγεύει. 
Ξέρεις σπηλιές και περάσματα, μικρά χαμένα από το Θεό σοκάκια, παραλίες που πρέπει να σκαρφαλώσεις βράχια για να απολαύσεις την μαγεία τους, απομονωμένες εκκλησίες με θέα το ηλιοβασίλεμα, πύργους με μυστικά αιώνων και ιστορία χιλιάδων ετών από την αρχαία Σπάρτη και τις Μυκήνες μέχρι την Μάνη από όπου άρχισε η επανάσταση, τόπος με μυστικά βεντέτες και πόνο.
Και δως μου ιστορία και μυστήριο εμένα και πάρε μου την ψυχή. Τον αγαπώ τον τόπο μου, την κρύα θάλασσα και τα ψηλά τα βράχια, τα φαλακρά βουνά και τα γραφικά χωριουδάκια, τους ψηλούς πετρόπυργους και τα γραφικά ταβερνάκια πλάι στο κύμα, τις σπηλιές στην θάλασσα και τα club στην μέση του γκρεμού, τα ηλιοβασιλέματα και τις ανατολές.. εκεί ονειρεύομαι!
Για να μάθεις και να αγαπήσεις αυτόν τον τόπο θες έναν καλό ξεναγό, κάποιον να ξέρει που θα σε πάει, θα σε πάω με μερικές φωτογραφίες κάπου αλλά όχι πολύ μακριά, αν θες παραπάνω βρες κάποιον να σου μάθει τα μυστικά...

Πρωί, Απόγευμα, Βράδυ, ο πιο όμορφος ουρανός στον κόσμο, αστέρια, νεφελώματα, μαγεία.. και ότι κι να μου λέτε σαν την Ανατολή... Κάθε μέρα και ένα μικρό θαύμα.


Και δεν θα το παινευτώ αλλά να έχουμε την πιο ωραία(/κρύα) θάλασσα, αλλά πέρα από καθαρά και όμορφα νερά, έχουμε και όμορφα κρυφά στενά για.. αγκαλίτσες (να το πω σεμνά) ας πούμε η δεξιά η φωτογραφία είναι τραβηγμένη από το σπίτι του δασκάλου, που αν κατέβεις στο χωρίο και δεν σε πάνε να τους κρατάς μούτρα. 


Ίσως πάλι να αγαπώ αυτόν τον τόπο γιατί ξέρω ότι ότι και να γίνει μπορώ μια μέρα να τα παρατήσω όλα και να πάνα γίνω πριγκίπισσα στον πύργο μου (είναι πίσω από το κεντρικό σπίτι και δεν πολυφαίνεται).


Θα μπορούσε πολλές ώρες, η σοβινίστρια μέσα μου να σας μιλάει για αυτόν τον τόπο που υπέρ-αγαπώ (για τον τόπο κυρίως, όχι για τους ανθρώπους) αλλά δεν πειράζει θα σωπάσω. Απολαύστε το τοπίο ελεύθερα!

ΥΣ Μετράμε μέρες για το χωριό, εδώ στην Χώρα των Θαυμάτων, που έχει τόση ζέστη όση και στους φούρνους του Άουσβιτς.  

Movie scene

Είπαμε αγαπητέ αναγνώστη πως αυτά τα ποστ θα είναι αφιερωμένα στις εικόνες-φωτογραφίες. Γνωστό είναι λοιπόν πως υπεραγαπώ τις ταινίες οπότε θα σας δείξω πως μια ταινία ξεχωρίζει από μια  εικόνα (ή άντε ένα gif). 

5 εικόνες/gif 5 ταινίες λοιπόν που μου φτιάχνουν την διάθεση και ας μην είναι πάντα "ευχάριστες" με την ευρεία έννοια, μια ταινία σε ψυχαγωγεί, αγωγή της ψυχής δεν σημαίνει διασκέδαση αλλά γνώση από μια ευχάριστη για τον άνθρωπο κατάσταση, και μια ταινία πάντα θα είναι ένα μικρό μάθημα για μένα (το κείμενο περιέχει σποιλεράκια).

1. Fight Club

You've met me in very strange time in my life...

Λέει ο Έντουαρτ Νόρτον στην Έλενα Μπόναμ Κάρτερ όταν συνειδητοποιεί πως μέσα στο ντελίριο και στο παραλήρημα της ζωής του είναι το μόνο που έχει, και ο κόσμος γύρω του καταστρέφεται. Η ταινία αξίζει για πολλά αλλά πάνω από όλα για τις ατάκες περί "υλισμού" που λέγονται ήδη από το 1999. David Fincher thanks again. 

H σκηνή εντυπωσιακή, ο κόσμος διαλύετε γύρω τους, μόλις σώθηκαν από τη δολοφονιά και αυτοί συνειδητοποιούν ποίοι είναι πραγματικά.


2. Seven

Ο Μιλς γίνεται ντετέκτιβ της αστυνομίας για να διαφυλάξει τον κόσμο από την διαφθορά και στην πρώτη του υπόθεση μπλέκει με τον πιο παρανοϊκό τύπο/τιμωρό που θα μπορούσε να του τύχει.. κάπου εκεί και αφού έχει πιάσει,  τον δολοφόνο  μαθαίνει πως μόλις έχει χάσει την γυναίκα και το αγέννητο παιδί του. Το βλέμμα στα μάτια του Πιτ η απελπισία και ο πόνος κάνουν την ταινία να φτάνει σε άλλα επίπεδα. Ψυχολογικό και αστυνομικό θρίλερ με το πιο ανατρεπτικό φινάλε. Άραγε μπορώ να αγαπήσω αυτή την του έκφραση περισσότερο μωρέ;; 


3. La vita e bella

Αν και δεν την βρήκα όπως την ήθελα αυτή την εικόνα έψαχνα από το αριστούργημα του Μπενίνι. Η σκηνή που ενώ ο πόλεμος έχει τελειώσει, έχει καταφέρει να σωθεί ο ίδιος και ο γιος του, και ψάχνουν την γυναίκα του για να φύγουν, πιάνετε και οδηγείτε στο εκτελεστικό απόσπασμά ενώ ταυτόχρονα κάνει τα πάντα , παρόλα αυτά, ώστε να μην τρομάξει ο γιος του και να νομίζει πως είναι παιχνίδι, απλά με διαλύει. Ανιδιοτέλεια, αγάπη και.. απλά η ζωή είναι ωραία, μετράει το πως θα επιλέξεις να την δεις εσύ..
(Με δυσκολία επέλεξα σκηνή από αυτή τη ταινία έχει άλλωστε τόσες που αξίζουν..)


4. The artist

Τις πιο πολλές φορές μια αγκαλιά είναι το μόνο που μπορεί να έχει ανάγκη μια γυναίκα, και μπορεί να κάνει τα πάντα αν βρει τον άντρα που θέλει να την κρατάει αγκαλιά. Μια από τις ωραιότερες σκηνές, χωρίς λόγια και με βαθύ νόημα. Η Πέπη αγκαλιάζει το κοστούμι του Αρτίστα της αφού δεν μπορεί να έχει την αγκαλιά του ίδιου, πάθος και αγάπη σε μια τόσο δα κίνηση. 


5. Melacholia

Και ξαφνικά ο κόσμος καταστρέφεται από την Μελαγχολία. Ο μικρός πλανήτης που εν τέλη θα συγκρουστεί με την γη δημιουργεί την πιο εντυπωσιακή εικόνα για το τέλος της ταινίας του Λαρς Βον  Τριερ. Τι είναι η μελαγχολία; τι θέλει να πει ο ποιητής; και άλλα πολλά ερωτήματα μπορούν να δημιουργηθούν μετά τις εικόνες του εντυπωσιακού τέλους τις όμορφης ταινίας του Δανού σκηνοθέτη. Η εικόνα έχει επιλεγεί γιατί... μιλάει από μόνη της θαρρώ..., εκτυφλωτική!


Η ταινίες είναι πρώτα από όλα σκηνοθεσία, μετά σενάριο και μετά ηθοποιία κάπου ενδιάμεσα υπάρχει όμως και η φωτογραφία το σημαντικότερο, που πολλές φορές ξεχνάμε. Αυτή φωτίζει και διαμορφώνει την εικόνα. Και αυτή μας μένει εν τέλη. 

ΥΣ Στην χώρα των θαυμάτων πάμε διακοπές και επιστρέφουμε την πιο ζεστή μέρα στα πάτρια Πειραιώτικα εδάφη, αλλά τέτοια ούφα είμαστε!